ÇANAKKALE'DE KALKAN EL
1915’te, Mart’in On Sekizinde,
Koca Türklügün Gücü, Sergilendi Aleme.
Çanakkale Bogazi Bir Mahseri Beserdi,
Bir El Kalkmisti Göge, “Geçilmez Çanakkale! ”
Açildi Gök Perdesi, Ölüm Giyindi Yerler,
Toprak Doymadi Kana, Al Kusandi Sehitler,
Omuz Omuza Mehmet, Sevinç Naralarinda,
Vatanlari Ugruna, Ölüme Yürüdüler.
Bugün Destan Yazdiran O Yüce Koca Yürek,
Salip Askerlerini Ugrunda Öl Diyerek,
Vatana Kastedenin Çökerek Bogazina,
Döküp Gelibolu’dan, Denize Kürek Kürek.
Yurdunun Üzerine, Örtüp Kanatlarini,
Sorgulayip Dünyanin Aymaz Dimaglarini,
Bildirerek Türklügün Gücünü, Vicdanini,
Ögretti Tüm Aleme Gerçek Insanligini.
Sorun Hele Bir Acep, Ne Isleri Var Idi,
Yurdumun Topragina, Yurdundan Kalkip Geldi?
Geldikleri Gibi De, Gittiler Hem Geriye,
Biraktigi Sehidi, Evlat Olarak Bildi..
Kor Alev Sihri Ile Seyrediyor Bogazi,
Bugün Burada Gibi, O Keskin Mavi Gözler.
Sanki Her An Nöbette, Duyulur Sesi Bazi,
Hala Vatan Üstünde, Vatan Diriltmis Eller.
Öznur Karayumak
~ All right's reserved by Aycicegim ~
~13.10.2007 ~
| Bu
Sayfayi
Sevdiklerinize Gönderin |
|